Melónubitar

Við mæðgin elskum melónur. Förum létt með að borða heila vatnsmelónu yfir föstudagsbíóinu. Eiginlega finnst mér melónur, mangó og appelsínur fullkomið nammi en það getur orðið voðalega subbulegt. Þess vegna hef ég ekkert verið neitt rosalega hrifin af þessu girnilega og gómsæta hollustunammi í sófanum.

Við getum þó borðað melónu í rólegheitunum í sófanum núna, því alveg óvart uppgötvaði ég snilldar leið til að skera hana :)

 

 

Bara pínulítill börkur eftir, og ekkert sull :)

 

Svo reyndar gúglaði ég smá og komst að því að ég var enginn snillingur. Ég hef örugglega séð þetta einhvern tímann á netinu og gleymt því. Á þessum link er hægt að sjá hvernig maður sker melónuna til að fá svona fína bita :) Kíktu :)

 

 

Kveðja, Hanna

Sunnudagskaffið

Við fjölskyldan erum öll voðalegir sælkerar og einn af föstu liðum vikunnar er sunnudagskaffið.
Yfirleitt er það bara eitthvað einfalt og gott sem við mæðgin getum útbúið saman. Pönnukökur, skúffukaka, vöfflur... mmmm. Okkur finnst svo allt bragðast best þegar við getum deilt því með góðum gestum.

Það er auðvitað nauðsynlegt að halda kúlinu í bakstrinum. Sólgleraugu og of stór svunta er alveg málið :) Það fer nú að koma tími á að hann fái sína eigin svuntu.

 

 

Allar kökur verða betri ef maður syngur á meðan bakstrinum stendur.

 

Sætari en súkkulaðikrem. Ekki samt segja honum það, skv honum sjálfum er hann ALLS EKKI sætur. Bara flottur.

 

 

 

Þegar maður er bara 3ja ára er voða erfitt að bíða þar til allar vöfflurnr eru tilbúnar.

 

 

 

Gæðastjórnun er bráðnauðsynleg. Súkkulaðismakk er allra mikilvægasti þáttur vöfflubaksturs, eins og allir ættu að vita :)

 

 

 

Kveðja, Hanna

Bleikir fingur

Ég hef ekki græna fingur. Þeir eru eiginlega frekar bleikir... amk neglurnar. Þeir grænka þó vonandi með vaxandi garðyrkju- og blómaáhuga.

Þessi fallega bláa hortensía fékk að fylgja með heim úr búðinni í dag. Ég er staðráðin í að hún fái að lifa löngu og farsælu lífi, og hef beðið vinkonu mína Google að aðstoða mig - að hjálpa mér að grænka þessa klunnafingur mína :)

Kveðja, Hanna

Jólaknús í kærleikspakka

Ég er svo rík af ömmum, og þær eru svo miklar listakonur :) Ég fékk jólagjöf í ár frá ömmu Jóhönnu og afa Guðmundi sem ég mátti opna fyrir jólin. Í pakkanum leyndist gullfallegt jólaskraut sem elsku amma mín hafi heklað. Mér fannst það svo fallegt og akkúrat í "ömmustíl" að ég fór bara að gráta smá. Fékk agalega heimþrá og fannst voða skrýtið að fara ekki í neina jólaheimsókn til ömmu og afa.

 Allt uppáhaldsskrautið mitt er heimatilbúið :) Nú bættist við gullfalleg jólasería með hekluðum jólaklukkum (efsta myndin), og heklað jólaskraut á jólatréð (síðustu tvær myndirnar). Ég gat ekki setið á mér, reif niður allt rauða Ikea-skrautið sem ég hafði sett á jólatréð og setti nýja fína skrautið á í staðinn :) Rauðu jólakúlurnar fengu nýjan stað í eldhúsinu. Litli ljúfurinn bjó svo til þennan fína jólasveinatopp efst á trénu :)

 

Ofsalega langar mig að kunna að gera svo fallegt. Kannski ég geti platað ömmu til að kenna mér handtökin þegar við förum næst heim til Íslands? 

 

 

Það er alveg ómetanlegt að geta skreytt jólin með svolitlum kærleika úr ömmu og afa koti. Eins og að hafa nokkur knús út um allt.

Takk!

Kveðja, Hanna Björg

Fyrsta jólatréð

Við, litla fjölskyldan, höfum aldrei verið heima hjá okkur á Aðfangadagskvöldi svo að við höfum aldrei haft jólatré. Nú höfum við ákveðið að halda fyrstu jólin okkar heima og því skunduðum við í búðina til að kaupa jólatré síðustu helgi.

Litli jólaálfurinn minn, var  fyrir löngu búinn að ákveða að við myndum hafa "liiiiisa stólt jólatlé" með mörgum jólakúlum. Við fundum þetta líka fína 2ja metra gervitré fyrir 99 SEK - rétt undir 2.000 ISK :) Ég átti allt skrautið, en ég hefði kannski átt að splæsa í eina seríu í viðbót.

Þegar ég var lítil setti mamma alltaf fullt af seríum á tréð, sem gerði það að fallegasta tré í heimi. Við systurnar (ég og Kolfinna) skreyttum svo yfirleitt tréð en ef þú þekkir okkur þá þarf ég varla að segja þér að við höfðum oft mjög ólíkar skoðanir á því hvernig tréð átti að líta út. Þess vegna var oft töluverður munur á því hvernig efri og neðri hlutinn á trénu var skreyttur. Síðustu árin sem við skreyttum tréð höfðum við bara hvor sína hlið :) Kolfinna sofnaði svo yfirleitt í sófanum á meðan ég kláraði, svo ég gat bara snúið minni hlið eins og ég vildi (hún vissi það ekki fyrr en hún las þetta).

"Það er erfitt að kenna gömlum hundi að sitja" sagði einhver, en það er líka erfitt að kenna ungum konum að skreyta heilt jólatré þegar þær hafa alla tíð bara skreytt hálft. Ég verð því að viðurkenna að það er bara helmingurinn af trénu skreyttur. Ég sakna þín litla systir!

Kveðja,
Hanna Björg

KitchenAid

Frú KitchenAid að þeyta kókosrjóma :)

Mig hefur aldrei langað jafn mikið, eða jafn lengi, í nokkurn hlut, eins og mig langaði í glansandi rauða KitchenAid hrærivél. Þú getur rétt ímyndað þér hvað ég varð glöð þegar ég fékk hana í útskriftargjöf eftir sálfræðinámið frá elsku mömmu minni og Maríusi. Reyndar fór ég fyrst að hágráta - en svo hoppaði ég um af kæti - í nokkra daga :) Mig var búið að langa í hana svo lengi. Alveg frá því ég sá hana fyrst.

Ég var löngu búin að ákveða að ég myndi eignast hana einn daginn en mér datt ekki í hug að það yrði svona fljótt - og hvað þá að einhver myndi gefa mér hana. Ég get svo svarið það, að hjartað í mér slær hraðar bara við að rifja upp hvað ég varð glöð :)

Það er alls ekkert óvart, að hún laumast með á myndirnar sem ég set á bloggið. Hún gerir bara allt fallegra. Líka bloggið.

Litli ljúfurinn minn á ljóðabók, eftir Þórarin Eldjárn, sem heitir Óðhalaringla. Í henni er ljóð sem hefði alveg getað verið samið um okkur vinkonurnar. Mig og frú KitchenAid.

Sundur og saman

Hrærivélin hrærir
í hjarta mínu strengi.
Hún hrærir bara og hrærir

og hefur gert það lengi.

Ekkert lík við erum

en hvað það er skrítið:

Þótt ólíkt allt við gerum

við elskumst meira en lítið.

Ég gátur heimsins greini

og grisja lífsins undur, 

í ró og þögn ég reyni

að rekja þræði sundur. 

En fátt er hún víst fróð um

og finnst það langmest gaman 

með hamagangi og hljóðum

að hræra öllu saman.

Kveðja, Hanna

Snjókrukkur

Ég held að það sé enginn til sem hefur jafn mikið dálæti á krukkum og ég. Það er alveg sama hversu fullir eldhússkáparnir mínir eru orðnir, ég bara get ekki hent krukkunum. Öðru hvoru finn ég eitthvað sniðugt að föndra með krukkurnar og finnst það voða gaman. Ég er þó agalega hugmyndasnauð, svona yfirleitt en Pinterest er stórsniðug síða fyrir svona krukkuunndendur eins og mig. Endalausar hugmyndir að finna þar.

Undur og stórmerki gerast þó, og ég fékk (þó ég segi sjálf frá) brilljand hugmynd áðan. Einfalt krukku-jólaföndur sem eins árs barn gæti ábyggilega gert með lokuð augun!

Þú þarft:
krukku, límstifti, kókosmjöl og disk.

Aðferð:
1. Helltu kókosmjölinu á disk.
2. Renndu límstiftinu yfir krukkuna. Passaðu að þekja vel.
3. Rúllaðu krukkunni upp úr kókosmjölinu.

Tada! Tilbúið! Einfaldasta jólaföndur í heimi :)

Kveðja, Hanna